Ganga að gosi

Um leið og fréttir bárust af því að almenningi væri heimilt að ganga að gosstöðvunum á Fimmvörðuhálsi var tekin ákvörðun hér á heimilinu að laugardagurinn færi í göngu þarna uppeftir. Við fórum fimm saman, ég, Darri, Sindri, Finnur vinur okkar og Bjössi vinur Sindra. Öll erum við vel á okkur komin og þokkalega vön gönguferðum.

Strax var ákveðið að leggja snemma af stað. Við lögðum af stað frá Rauðavatni um kl 6 á laugardagsmorgun. Við tjaldstæðið að Skógum var strax mikill fjöldi bíla og ljóst að við vorum ekki þau einu sem höfðum fengið þá hugmynd að eyða laugardeginum í að skoða eldgos. Við lögðum af stað um kl 8:15 og gengum hefðbundna gönguleið meðfram Skógánni. Þar sem frost var um nóttina var stígurinn þægilegur yfirferðar og gekk okkur gangan vel. Þarna var mikill fjöldi fólks á leið upp. Stemninginn strax í upphafi og alla leiðina var mjög sérstök. Fólk var almennt vel útbúið, þögult og einbeitt.

Þegar komið var upp fyrir Skógána var tekið að kólna og hvessa. Einnig varð vart við ösku sem erti augun. Sumir voru með skíðagleraugu og var það gott skjól, bæði fyrir fínni öskunni og eins fyrir roki og kulda. Skáli Ferðafélagsins sem oft er kallaður Fúkki, var þétt setinn. Þangað fórum við inn og fengum okkur nesti. Það var óneitanlega gott að hvíla lúin bein og næra sig þar. Í skálanum var sama stemninginn. Allir rólegir og yfirvegaðir og einhver hátíðleiki í loftinu. Fólk talaði lítið en þarna hrúguðust allir saman og reyndu að búa til pláss fyrir þá sem komu inn.

 Þreytan sem ég hafði fundið fyrir hvarf eftir smá hvíld og næringu og nú voru aðeins 3km að gosinu. Þangað vorum við komin um kl 13 eftir tæplega 5 tíma göngu. Fyrst gengum við upp á hæð þar sem var ágætis útsýni að gosinu og yfir hraunið sem hafði runnið.

Við gosstöðvarnar fann ég aftur fyrir þessari stemningu. Ég fann fyrir ótrúlegum krafti náttúruaflanna og óneitanlega fyllist maður lotningu yfir þeim ógnarkröftum sem þarna brjótast fram. Mér fannst fólk sem þarna var upplifa þetta svona. Fólk stóð bara og starði.

Við vildum sjá sem mest fyrst við vorum þarna komin og fórum þar sem hraunið rennur niður í Hrunárgil. Þegar við vorum þarna rann hraunið ekki þar niður en eigi að síður fannst okkur merkilegt að sjá þetta. Þó gosið sjálft væri mikilfenglegt fannst mér ekki síður stórkostlegt að sjá glóandi heitt hraunið mjakast áfram. Að sjá eldglóandi og snarkandi hraun er ólýsanlegt. Við vorum um 2klst þarna uppi og á meðan var veðrið mjög gott. Lítill vindur og sól.

Um kl 15 lögðum við af stað niður. Ferðin niður gekk vel, við ákváðum að ganga veginn þar sem það væri sléttari leið. Það er líklegra lengra og treysti ég mér ekki til að segja til um hvort sé betra, vegurinn eða gönguleiðin.

Við komum niður að Skógum um kl 18:45, alsæl með daginn. Það skal alveg viðurkennt að það var ekki mikill afgangur eftir af okkur, við hefðum alveg komist lengra en þetta var alveg nóg. Þetta var 10 og hálfs tíma ferð fyrir okkur og erum við öll vel á okkur komin.

Langflestir sem þarna voru, var velútbúið fólk í góðu líkamlegu ástandi. Fólk sem vissi alveg hvað það var að fara út í. Eiginlega kom það mér skemmtilega á óvart hvað sá hópur var stór. Eins og komið hefur fram í fréttum var þarna nokkuð um illa búið fólk en það skal ítrekað að það var í algerum minnihluta. Við mættum fólki á gallabuxum og götuskóm uppi við gosstöðvarnar. Einnig sáum við um morguninn á bílastæðinu fólk í gallabuxum að klæða sig í kraftgalla utanyfir, ekki beint besti göngufatnaðurinn. Það kom mér líka á óvart að á niðurleiðinni vorum við alltaf að mæta fólki sem var á uppleið. Einnig alveg neðst við Skóga, þá var klukkan farina að ganga sjö um kvöldið.

Í kvöld heimsótti ég tengdaforeldra mína sem upplifðu Vestmannaeyjagosið en þau bjuggu þá í Eyjum. Við horfðum með þeim í kvöld, á breska mynd um Vestmannaeyjagosið og verð ég að segja að í samanburði við það er gosið á Fimmvörðuhálsi algert babyeldgos. Engu að síður er það að sjá eldgos með eigin augum ólýsanleg upplifun. Ég er enn full lotningar yfir því sem ég sá og ákafi fólks að fara þarna uppeftir er vel skiljanlegur. Það breytir því þó ekki að fólk verður aða hafa skynsemi að leiðarljósi og þekkja sín takmörk. Að fara í 30 km göngu í 1100m hæð yfir sjávarmál án þess að þekkja getu sína á þessu sviði er ófyrirgefanlegt. Að þurfa að stóla á björgun við slíkar aðstæður er að mínu viti yfirlýsing um algert dómgreindarleysi og eigin heimsku. Ég er sjálf vön ferðum sem þessum og fullyrði að gagna sem þessi er alveg fullorðins, flokkast sem alvöru ganga á minn mælikvarða.

Fleiri myndir úr ferðinni má sjá hér.