Nú um helgina var fjallafíkn minni svalað en það er með þessa fíkn sem aðrar að fíkillinn læknast ekki heldur vill bara meira. Ofskömmtunin fór fram á Öræfajökli, farið var upp Öræfajökul að austanverðu, rétt austan við Kvísker, Sveinstindur 2044m klifinn, askja Öræfajökuls þveruð og farið síðan niður Sandfellsleið.
Ferðafélagar mínir voru 19 aðrir félagar úr TKS og nutum við tryggrar leiðsagnar fjallaleiðsögumanna. Lagt var af stað neðan við Hrútárjökul í Öræfum um kl 05:15 á laugardagsmorgun. Þrátt fyrir stuttan nætursvefn voru allir hressir og til í slaginn. Stefnan var tekin á Hrútárjökul sem er skriðjökultunga niður úr Öræfajökli. Þegar komið var að honum var tímabært að prófa jöklagræjurnar og mannbroddar festir á skóna.
Á Hrútárjökli er mikið um svokallaðar jöklamýs. Ekki eru það hefðbundin spendýr, nei, þetta eru steinvölur sem á löngum tíma safna á sig mosa allan hringinn. Þær velta eftir jöklinum með tímanum þannig að yfirborð þeirra verður þakið mosa.
Farið var yfir skriðjökulinn og komið niður við rætur Ærfjalls sem liggur milli Hrútárjökuls og Fjallsjökuls. Þá var óhætt að afklæðast skaflajárnunum og við tók ganga eftir hrygg Ærfjallsins. Allt á brattann. Gróðurinn þarna milli jöklanna er þó nokkur en ekki eru nema nokkur ár frá því að Hrútárjökull og Fjallsjökull náðu saman. Eigi að síður var kindum beitt í Ærfjallinu áður fyrr og enn eru þar kindur. Get ég ímyndað mér að það sé svolítill handleggur að smala þarna.
Veðrið lék við okkur og ef hægt var að kvarta yfir einhverju þá var það hitinn. Við vorum öll á suðupunkti þegar áð var við fallegan foss í miðju Ærfjallinu.
En áfram hélt gangan og eftir því sem ofar dró minnkaði gróðurinn og landslagið varð stórbrotnara og bar merki þess að jökullinn hefði farið þar um.
Á Myndinni hér að ofan sést takmarkið, Sveinstindur fyrir miðju. Jökulsporðurinn sem gengur niður er Hrútárjökull og klettaborgin heitir Ærfjallshöfuð. Gengið var á jöklinum neðan við Ærfjallshöfuðið og áfram upp. Flótlega komu leiðsögumennirnir á okkur böndum.
Allir eru í sérstökum beltum og lína er bundin við þau. Mikilvægt er að ætíð sé strekkt á línunni þannig að ef einhver stígur niður úr jökulsprungu þá verði fallið aldrei mikið. Ef það gerist situr maður bara í beltinu með labbirnar dinglandi niður í sprunguna. Þetta er mjög traustur öryggisbúnaður og verða jökulsprungurnar alls ekkert ógnvekjandi ef rétt aðgát er höfð.
Fljótlega var einnig full þörf á að klæðast broddunum aftur. Einnig reyndi á notkun ísaxarinnar og verð ég að segja að sá partur var ótrúlega skemmtilegur.
Þegar farið er yfir sprungu eins og hér að ofan er nauðsynlegt að höggva í ísinn með exinni og toga sig áfram. Þetta var nýtt fyrir mér og ótrúlega skemmtilegt.
Nú lá leiðin eftir snæviþöktum hrygg með snarbröttum vegg til hægri handar en örlítið aflíðandi til vinstri.
Ekki er það Sveinstindur sjálfur sem situr þarna efst heldur nafnlaus bróðir hans, örlítið lægri. Þetta var ægifagurt útsýni og vorum við öll sem í leiðslu af hrifningu yfir fegurðinni. Ekki var síðra að líta til baka.
Já leiðin var löng og eilíflega upp í móti. Sprungurnar óteljandi og bara endalaust gaman.
Líklega voru sprungurnar ekki það sem var mest varasamt. Seinasti spölurinn á toppinn var snarbrattur og hengiflug fyrir neðan. Þá vorum við fegin að vera í broddum því það hefði verið lítið gaman að skrika fótur og renna af stað.
Þegar Sveinstindbróðir var sigraður blasti Sveinstindur við.
Eins og sjá má á þessari mynd til vinstri, var þokan að læðast yfir. Rétt í þann mund sem toppnum var náð hvarf útsýni að mestu. Við sáum því aldrei til vesturs né til Hvannadalshnjúks. En toppnum náðum við og þar voru að sjálfsögðu teknar toppamyndir.
Þegar öllu fagni á toppnum var lokið var mál að halda til baka. Við tók ark yfir Öræfajökulsöskjuna í niðaþoku og gljúpum snjó. Líklega voru það hátt í 4km og fannst okkur það aldrei ætla að taka enda. Við vorum enn í línunum og því langt á milli manna og ekkert hægt að spjalla, bara arkað áfram án nokkurar tilbreytingar. Þegar komið var yfir öskjuna tók að halla niður og þá tók við sprungusvæði og má segja að það hafi verið kærkomin tilbreyting. Þegar mesta sprungusvæðið var að baki var gefið í og seinasta kaflann niður jökulinn var algert struns. Við jökulröndina vorum við leyst í sundur, búin að vera bundin saman í marga klukkutíma.
Þá var líka komið að kvennahlaupinu. Konurnar í hópnum höfðu sameinast um að skrá sig í kvennahlaupið og voru í kvennahlaupsbol. Þó kannski væri lítið um hefðbundið hlaup þennan dag var þetta alvöru íþrótt.
Það var að vísu ein undantekning á skráningu en það var ég sjálf. Til að fá að vera með á myndinni fékk ég þessa fínu appelsínugulu úlpu lánaða hjá Friðbirni vini mínum.
Þarna erum við í rúmlega 1000m hæð og fannst okkur við bara alveg vera komin niður en enn áttum við eftir um 2 klst göngu niður að Sandfelli þar sem við áttum bíla. Það verður að segjast að brattinn niður seinustu brekkurnar tók nokkuð í framanverð lærin.
Gangan sjálf var 28km og hækkunin um 2000m, farið hæst í 2044m. Allst tók þetta okkur um 16,5klst. Mér leið vel allan tímann en algengt er að fólk finni fyrir orkuleysi og eigi jafnvel erfitt með að innbyrða mat því allan tímann er mikil brennsla í gangi. Ég var með 8 flatkökuhálfmána ýmist með hangikjöti eða skinkuáleggi. Þetta var í það minnsta, hefði ég viljað hafa örlítið meira af mat. Þessu til viðbótar borðaði ég a.m.k. 4 snickers, 200gr af rjómasúkkulaði, töluvert af hnetum og ótæpilega af brjóstsykri. Galdurinn er að vera símaulandi svo maður verði aldrei svangur. Einnig var ég með tæplega 3 lítra af vatni úr seinasta læk en fram að því hafði ég drukkið töluvert.
Það er alveg óhætt að segja að æfingar seinustu vikna skiluðu sér því í svona göngu fer enginn nema vera vel undirbúinn. Þetta er tvímælalaust erfiðasta ganga sem ég hef farið í en ég var ótrúlega lítið lúin eftir hana, þökk sé góðum undirbúningi.
Þeir sem áttu samt mestan heiðurinn voru leiðsögumennirnir sem voru alveg stórkostlegir. Það er mikið puð að fara með svona hóp um svona svæði, sérstaklega mæðir mikið á þeim sem er fremstur og þarf að troða slóðina. Einnig þurfa þeir að bera sameiginlegan öryggisbúnað og passa upp á öll öryggisatriði.
Þetta eru snillingarnir sem leiddu okkur þessa leið: Guðjón, Leifur Örn og Jón Gauti. Þessum mönnum treysti ég fullkomlega og er tilbúin að elta þá um alla jökla, þvera og endilanga.
Hér að neðan má sjá u.þ.b. leiðina sem við fórum, teiknað eftir minni:
Fleiri myndir má sjá hér.
Pingback: Litið um öxl | Efst í huga