Þegar sólin bræðir þokuna

Fyrir einu ári var á dagskránni hjá okkur Darra að ganga í Fjörður með vinum okkar Þóru og Palla. Við höfðum ætlað okkur að fara einhvern tíma á bilinu 20. til 30. júlí. Ekki viðraði þá vel á Norðurlandi svo við gripum til varaplans og röltum um Snæfellsnesfjallgarð og reyndist það varaplan mjög vel. Ekki ætluðum við að gefast upp heldur reyna aftur þetta árið og nú hljómaði veðurspáin heldur betur.

Föstudaginn 30. júlí lögðum við af stað frá Reykjavík og keyrðum til Grenivíkur. Þangað vorum við komin rúmlega þrjú um daginn. Þá tók við akstur að Svínanesi á Látraströnd sem eru um 7km eftir grófum vegi. Svínanes er eyðibýli og þar ganga bæði kindur og hross um hlað og velli. Því er óráðlegt að skilja þar eftir bíla. Við vorum svo heppin að hafa í hópnum mann sem er að æfa undir maraþonhlaup og var alveg upplagt að senda hann til baka með bílinn íklæddum stuttbuxum og hlaupaskóm. Svo hljóp hann bara til okkar þessa 7km meðan við tókum eftirmiðdagsblund í túnjaðrinum. Ég er ekki alveg viss um að Darra hafi þótt þessi hugmynd okkar Þóru alveg jafngóð og okkur en þetta gerði hann fyrir okkur og æfingaskýrslan hans lítur a.m.k. betur út svona.

Frá Svínanesi að Látrum eru um 13km en að Látrum höfðum við hugsað okkur að tjalda. Við lögðum ekki af stað í gönguna fyrr en um kl 17.30 eftir langa keyrslu frá Reykjavík þann daginn. Skyggni var ekki upp  á það besta, þoka niður í miðjar hlíðar og Tröllaskagi hinu megin við Eyjafjörðin var okkur alveg hulinn. Jafnvel Hrísey hvarf stundum í þokunni. Það var því ekkert annað að gera en að setja í gírinn og arka af stað.

Undirlendi er þarna ekki mikið, skiptast á grasi grónir bakkar og kjarri vaxnar hlíðar. Þegar við komum út undir Látrakleifar gengum við stíg í nokkru kjarri. Fann ég skyndilega eitthvað stingast í lærið á mér innanvert. Ég hélt þetta vera birkihríslu og reyndi að klóra hana í burtu. Fann ég þá stungu og sviða í innanverðu hinu lærinu. Ég kíkti niður og sá hvar vespa eða geitungur situr þarna makindalega með trýnið á bólakafi. Það er víst ekki gáfulegt að taka svona pöddur með valdi því þá getur oddurinn setið eftir í holdinu, því beið ég “róleg” eftir að hún lyki sér af. Ég fletti strax niðurum mig og sást stungusár á innanverðum lærum beggja fóta. Strax byrjað að bólgna upp. Þar sem ég er frekar kiðfætt vissi ég að þetta myndi nuddast saman í göngunni næstu daga og leist því heldur illa á blikuna.

Ég mundi eftir að Ásdís vinkona mín átti ráð við þessu, taka einhverja jurt, tyggja hana, taka tugguna út úr sér með dágóðum slurk af munnvatni, setja á heftiplástur og skella yfir stunguna. Vandinn var bara að ég gat ómögulega munað hvaða jurt þetta var sem var náttúrulega grundvallaratriði. Við vorum enn í símasambandi og því greip ég til þess ráðs “að hringja í vin”. Ásdís svaraði mér strax og var með þetta alveg á hreinu, blóðberg skyldi það vera. Blóðbergið var tínt og uppskriftinni fylgt, tyggja, slurkur af munnvatni og svo límt yfir stunguna. Hvort sem þetta virkaði eða ekki þá er það staðreynd að morguninn eftir markaði ekki fyrir bitinu. Trúi hver sem vill.

Eftir þessar náttúrlækningar, hélt gangan áfram. Þarna er gata sem Fjörðungar fara með göngufólk og trússa allan farangur með hestum. Á þessum slóðum gengur einnig hrossastóð og skyndilega kom stóðið á móti okkur í þokunni.

Gatan sem við fylgdum var með kinda, manna og hestaförum. Einnig var þarna urmull af kindagötum og ekki alltaf gott að átta sig á hvaða stíg best var að velja. Líklega höfum við einhvern tíma villst af leið því við lentum inni í birkiskóg og vorum nálægt því föst, héldum þó áfram því í botninum var kindagata og ullarlagðar á greinunum. Í brjósthæð náði kjarrið hins vegar alveg saman og frekar var það torsótt að komast áfram. Þetta er það næsta sem ég hef komist því að villast í skógi á Íslandi.

Við vorum þarna komin að Látrakleif og vissum að við ættum að fara mun ofar. Klöngruðumst við í gegnum kjarrið og síðan upp hamravegg og nokkru fyrir ofan hann fundum við götu sem var mun líklegri til að vera sú rétta. Náðum við að fylgja henni að Látrum. Þangað komum við um kl 23 um kvöldið. Var þetta í fyrsta sinn í sumar sem ég hef verið lúin þegar komið er í náttstað, vegalengdin var aðeins 13km eftir frekar þægilegu göngulandi svo ekki verður langri og erfiðri dagleið kennt um. Það munar líklega um hversu seint við lögðum af stað, keyrslan norður situr í manni í svona tilvikum. Svo er ekki ólíklegt að seinasta ganga hafi eitthvað setið í mér þar sem aðeins tveir hvíldardagar voru á milli.

Á Látrum hefur verið byggt myndarhús fyrir ferðalanga. Fjörðungar eru með ferðir um þetta svæði og miða greinilega við að geta boðið fólki upp á gistingu í húsi. Víst er að margir vilja það mun frekar en þennan tjaldbúskap sem ég er svona illa heilluð af.

Næsta dag var ferðinni haldið áfram, fyrst voru bæjarrústir að Látrum skoðaðar og vakti þar mesta athygli okkar steinsteypt þró í rústum fjárhúsanna. Líklega hefur þetta verið þró sem notuð hefur verið til fjárböðunar.

Þennan daginn var ferðinni heitið um Uxaskarð og til Keflavíkur og áfram fyrir Blæju og upp í Blæjudal. Þokan fylgdi okkur og lítið sáum við til fjalla. Vissulega voru það ákveðin vonbrigði en það er í gönguferðum eins og í lífinu sjálfu, það er ekki alltaf sól og sæla.

Á leið okkar úr Uxaskarði og niður í Keflavíkurdal var þokan þétt. Við reyndum að fylgja götu með hófförum því það voru för eftir trússferð Fjörðunga. Stundum lágu hins vegar kindagötur út úr þessari aðalgötu og kom það fyrir að við villtumst inn á þær.

Á endanum komumst við niður í Keflavík. Þar er slysavarnarskýli með kojum og eldunaraðstöðu. Við fórum inn, þar dró Þóra upp úr pússi sínu ljósrit úr Árbók Ferðafélagsins 1992 og öðrum ritum. Hófst þarna hinn ágætasti húslestur. Ég lá nú bara í einni kojunni og steinsofnaði undir lestrinum. Þetta var einn sá mest endurnýjandi miðdagslúr sem ég hef tekið.

Ekki var nú meininginn að hafa næturstað í Keflavík þó margir láti leiðina frá Látrum og þangað duga sem dagleið. Ferð okkar var heitið upp í Blæjudal og áætlunin hljóðaði upp á að ganga á Lágu-Þóru. Þarna eru nefnilega tvær Þórur, Háa-Þóra (738m) og Lága-Þóra (784m), þar sem þriðja Þóran var með í för var á áætlun að ganga á a.m.k. aðra þessa Þóru. Skv okkar heimildum var alveg kjörið að ganga á Lágu-Þóru úr Blæjudal og þar átti að vera hægt að tjalda. Nú var hins vegar niðaþoka og viðraði því ekki vel til fjallgöngu og einnig fannst okkur óspennandi að tjalda uppi í Blæjudal í þessu skyggni. Ákváðum við því að ganga yfir Blæjuna og yfir í Þorgeirsfjörð og tjalda þar.  En heldur var það vonsvikin Þóra sem stillti sér upp til myndatöku þar sem nöfnur hennar áttu að sjást í bakgrunni.

Á leið okkar þarna yfir lentum við nokkrum sinnum í því að villast yfir á kindagötur sem lágu eitthvað allt annað en ferð okkar var heitið. Aldrei var það nú til vandræða en vissulega flýtti það ekki fyrir okkur.

Þegar við vorum að lækka okkur niður í Þorgeirsfjörð byrjaði þokan að þynnast og eitt andartak náði sólin í gegn. Aðeins fengum við líka hugmynd um hvernig fjöllin litu út og svo sannarlega var það fögur sjón.

Á grasbala við fjörukambinn settum við niður tjöldin og gerðum lögbundnar teygjuæfingar.

Þennan daginn höfðum við lagt að baki leið sem venjulega er tekin á tveimur dögum. Eins og ég hef stundum áður sagt þá fylgir þetta því að velja sér hlaupagikki og fjallageitur sem ferðafélaga. Ég var nú samt bara hress með þessa dagleið svo líkega fer ég bara að falla sæmilega inn í þennan hóp.

Næsta dag tókum við bara rólega. Skoðuðum bæjarrústir að Þönglabakka og gengum á Þorgeirshöfða sem aðeins er rúmlega 200m hár. Aldrei slíku vant var bara ekkert ark í gangi. Nú var heldur að létta til og Þórurnar þrjár létu loksins sjá sig allar í einu:

Það var því miður degi of seint sem Fjallaþórurnar létu sjá sig og ferð upp á þær verður því að bíða. Við héldum hins vegar för okkar áfram og gengum niður í Hvalvatnsfjörð.

Upp af Hvalvatnsfirði liggur nokkuð langur dalur og í honum eru nokkur eyðibýli. Það er til mikillar fyrirmyndar hvernig eyðibýlin á þessum slóðum hafa verið merkt með nafni og ártali þegar búsetu var hætt.

Nú var þokunni að létta og loksins höfðum við skikkanlega fjallasýn. Ferð okkar var heitið að eyðibýlinu Gili en fyrir ofan það er fjallið Darri. Leist okkur vel á að það gæfi til útsýnisgöngu á það. Því hertum við heldur á og héldum að Gili.

Eftir frekar langa dagleið daginn áður og þar sem áætlunin hljóðaði upp á langa dagleið næsta dag og göngu á Kaldbak ákváðum við Palli að taka skynsemina á þetta og sleppa Darra. Læt mér nægja að sofa hjá einum, óþarfi að traðka á honum. Þóra og Darri fóru hins vegar upp og voru nokkuð ánægð með sig þegar þau komu til baka en svona lítur þessi Darri út:

Á meðan Þóra og Darri gengu þarna upp dundaði ég mér við að tína aðalbláber sem við gæddum okkur á í eftirmat um kvöldið. Með þeim höfðum við Bounty og get ég auðveldlega mælt með þeirri samsetningu.

Þegar ég leit út um tjaldið næsta dag varð ég heldur súr á svip, niðaþoka var það sem við mér blasti. Ég hafði sleppt göngu á Darra til að spara mig fyrir Kaldbak. En heppnin tók við, þokunni létti og sólin fór að skína á okkur sem aldrei fyrr. Við tókum upp tjöldin og gengum inn Trölladal sem er ákaflega fallegur.

Upp af Trölladal eru svokallaðir Þröskuldar sem er skarð í um 700m hæð milli Trölladals og Grenjárdals en hann liggur upp af Grenivík. Þrátt fyrir þessa miklu hækkun upp í 700m verður maður aldrei var við að maður sé að hækka sig heldur er þetta frekar auðveld ganga hægt og sígandi upp á við. Það er helst að  það sjáist á gróðrinum að hæðin eykst smám saman.

Af Þröskuldum var ferðinni heitið á Kaldbak. Ekki var fært þaðan beint upp vegna kletta, heldur þurftum við að ganga dágóðan spöl sunnanvert í fjallinu til að komast fyrir klettabeltið. Í hlíðum fjallsins fundum við leifar af snjóþotum sem líklega hafa runnið úr greipum eigenda sinna.

Á Kaldbak eru farnar skipulagðar skíða og snjósleðaferðir á veturna enda hentar fjallið einstaklega vel til þess þar sem samfelld brekka er frá toppi fjallsins og niður að Grenivík. Mestan hluta er hún nokkuð slétt og einnig þægileg fyrir fjallgöngufólk.

Við skildum pokana okkar eftir þegar við komumst fyrir klettabeltið og héldum upp. Útsýnið af Kaldbak (1167m) er frábært. Þarna sést yfir allan Tröllaskaga, austur á Tjörnes og Melrakkasléttu og um allan Eyjafjörð.

Við dunduðum okkur dágóðastund við að finna nöfn á helstu fjöll sem við sáum og tókum myndir í allar áttir.

Nú var komið að því að halda niður á við og til Grenivíkur en þar áttum við bílana okkar. Þangað komum við rétt fyrir kl. 19 um kvöldið og var þetta því ansi langur dagur en við hófum göngu um kl 9 um morguninn.

Fjögurra daga göngu um Fjörður var lokið. Fyrstu daga göngunna hélt ég að þetta yrði aðeins íþróttaæfing, ganga um í niðaþoku eftir kindagötum sem leiddu mann bara eitthvað út í buskann og reglulega kæmumst við að því að við hefðum tekið ranga beygju. Gangan eftir Trölladal og útsýnið af Kaldbak breytti þessu svo um munaði. Af Kaldbak sáum við vel yfir öll fjöllin þarna í kring en þau eru hvert öðru fegurra. Við slíka sýn gleymast allir þokudagarnir.

Seinustu bakpokagöngu sumarsins var lokið. Sígauninn í mér var líka aðeins farinn að róast og þrá eftir næstu bakpokaferð var heldur minni þegar heim var komið en oft áður. Líklega var ég búin að fá nóg …….. í bili.

Fleiri myndir úr ferðinni má skoða hér.