Að hlaupa hálft maraþon í Reykjavíkurmaraþoni er mikil upplifun. Stemning og umgjörðin er til mikillar fyrirmyndar og er þetta sannkallaður hátíðisdagur hlaupara. Ég hafði einu sinni hlaupið þessa vegalengd áður, það var á Mývatni árið 2003 og þá á tímanum 2:12:19. Þá var ég vel undirbúin, hafði fylgt hlaupaplani í 3 mánuði. Nú var önnur saga.
Ég hef lítið hlaupið í sumar, aðallega stundað fjallgöngur. Grunnurinn var engu að síður góður þar sem ég hljóp mikið í vetur og bý að góðum líkamlegum styrk og góðu þoli. Ég vissi því ekki við hverju ég átti að búast. Fyrir svona langt hlaup þarf að skipuleggja sig vel, vera búinn að ákveða hraðann sem maður vill vera á, ætlar maður að fara hratt af stað og sjá svo til hversu lengi maður endist eða ætlar maður að fara rólega af stað og nota orkuna í seinustu kílómetrana.
Líklega er best að halda jöfnum hraða í gegnum allt hlaupið, þá verður maður að vita hvaða hraði hentar. Ég var engan veginn viss um það en ákvað að reyna að stilla mig inn á að vera ca 6:15 mín með hvern kílómetra. Þó ætlaði ég að leyfa mér að vera undir því í byrjun og sjá hvernig mér gengi að halda það út. Ef mér tækist þetta ætti ég möguleika á að slá persónulegt met. Varamarkmiðið var að vera undir 2klst og 15 mín.
Matarræði er svo annar kapítuli. Ég raðaði í mig pasta og kolvetnaríkum mat dagana fyrir hlaupið. Vaknaði svo kl 6 á hlaupadaginn og borðaði tvær ristaðar brauðsneiðar. Fannst svo snautlegt að hafa bara sultu með þeim þannig að ég sett ostsneið ofaná. Hefði betur sleppt því þar sem tveimur klukkutímum síðar eða þegar ég stóð í rásmarki leið mér enn eins og ég væri með stóran stein í maganum.
Hvernig á að klæða sig er svo þriðji höfuðverkurinn. Kvöldið áður, um nóttina og um morguninn hlustaði ég á norðanrokið hér fyrir utan. Ég valdi að vera í kvartbuxum, hlírabol og langermabol með vettlinga og buff.
Þegar við komum niður í bæ var veðrið miklu betra, brauðið og osturinn voru sem stór steinn í maganum á mér en hlaupafatnaðurinn var líklega rétt ákveðinn. Kraðakið í markinu var miklu minna en venjulega í 10km hlaupinu og því gat ég stillt mig strax inn á réttan hraða. Var undir 6 mín á bæði fyrsta og öðrum kílómeter.
Eins og venjulega er besta stemningin á Lynghaganum. Þar voru íbúarnir með potta og pönnur úti í dyrum og maður breytist í alvöru hlaupahetju.
Ég hafði óttast að norðanrokið myndi verulega setja strik í reikninginn og á Lindarbrautinni var vindurinn beint í fangið. Þá var nú ekki slæmt að hitta bandið hans Dýra. Dýri er hlaupavinur minn í TKS og við hlaupum oft saman. Hann hleypur yfirleitt ekki í Reykjavíkurmaraþoni heldur spilar Stoneslög fyrir okkur hin.
Við endann á Lindarbrautinni var svo náungi með bongotrommur og barði ákaft. Það var flottur taktur hjá honum og mjög hvetjandi.
Ég hafði kviðið verulega að hlaupa Norðurströndina og svo alla leið inn í Sundahöfn með vindinn í fangið. Það reyndist hins vegar óþarfi því vindurinn var mun hægari en ég bjóst við og þar að auki á hlið og truflaði því alls ekki. Því gekk mér enn vel að halda tíma, var oftast 6:12 eða 6:15 mín með hvern kílómetra, alveg skv áætlun.
Það verður að segjast að mér leið miklu betur en myndin gefur til kynna.
Við Seðlabankann voru komnir 10km. Millitími minn þar var 1:02:18 sem er bara með betri tímum sem ég hef náð í 10km hlaupi. Ég var bara sátt með mig þarna og leið bara ljómandi vel. Þarna var skemmtileg hljómsveit sem spilaði Joplin lög ef ég man rétt og stemningin alveg frábær.
Vindurinn sem ég óttaðist var bara ekki til staðar og ég fór úr langermabolnum og var það góð ákvörðun. Það var verulega gott að finna gustinn leika um sig. Vettlingunum var ég löngu búin að stinga inn í buxurnar og buffið notaði ég sem svitaband eða hárband.
Við Kirkjusand var Helga frænka mín að hvetja og það er ótrúlegt hvað það hefur mikið að segja að hitta einhverja sem maður þekkir á hliðarlínunni.
Sögulegasti hluti hlaupsins var niðri í Sundahöfn. Þar var hlaupinn 15. kílómeterinn og þá gerðist eitthvað. Hlaupaklukkan sem ég var með er komin til ára sinna og ég treysti henni ekki alltaf. Þarna í Sundahöfninni sýndi hún að ég væri að hlaupa km á ca 7-8 mín en mér fannst ég fara mun hraðar. Því ákvað ég að fylgja sama hraða og kona nokkur rétt framan við mig sem var búin að vera samferða mér nokkuð lengi. Brautin upp úr Sundahöfn liggur upp Vatnagarðana, þar er svolítil brekka og klukkan mín sýndi að þennan 15. km hefði ég hlaupið á 8 mín og 44 sek. Það er svona röskur gönguhraði og á ég enn bágt með að trúa þessu. Það er mögulegt að ég hafi misst einbeitinguna þarna en þetta er samt ótrúlegt. Ég fann að vísu aðeins til í aftanverðu hægra lærinu og þorði því ekki að pína mig.
16. kílómeterinn var einnig erfiður en það er ekki fyrr en við Dalbrautina sem leiðin liggur niður á við. Þá var komið að þeim 17. og þá var ég staðráðin í að bæta fyrir Sundahafnardúlleríið. Þann 17. hljóp ég á vel undir 6 mín og leið mjög vel.
Við Kirkjusand hitti ég aftur ættingja mína af Laugalæknum og herti ég aðeins á mér þegar ég fór framhjá þeim. Þarna var ég farin að sjá að þetta yrði lítið mál. Ég átti nóg eftir og leið vel. Ég var með töflu í vasanum sem sýndi hver líklegur lokatími yrði miðað við stöðuna á hverjum tíma. Ég eygði smávon um að slá persónulegt met en vissi að til þess yrði ég að nota allt sem ég ætti, vera undir 6:15 með hvern kílómeter, helst undir 6:10. Það var langsótt að ætla það svona í lokin.
Við endann á Sæbrautinni byrjaði ég að velja mér fórnarlömb, finna hlaupara fyrir framan mig og ná honum hægt og sígandi. Þetta gekk vel, þarna voru m.a. þrír karlar sem voru greinilega að niðurlotum komnir. Þeir þoldu illa að ég væri að sigra þá og tóku á sprett framúr mér en ég náði þeim alltaf aftur. Ég hélt jöfnum taktföstum hraða alveg inn í Lækjargötuna. Þá tók ég á öllu sem ég átti og mér til mikillar undrunar átti ég nóg eftir og náði fínum endaspretti.
Ég kom í mark á tímanum 2:12:22. Þrem sekúndum frá Mývatnstímanum. Það er örlítið spælandi að hafa ekki náð að bæta tímann en miðað við hlaupaþjálfun get ég vel við unað. Það er ákveðinn sigur að hlaupa þessa vegalengd og lengi verið draumur minn að gera það í Reykjavíkurmaraþoni í allri stemningunni sem fylgir.
Allt hlaupið leið mér vel. Minni háttar undantekning er lærið á mér niðri í Sundahöfn og ég get heldur betur pirrað mig á þeim 2 og hálfu mín sem ég var lengur með þennan 15. km en ég ætlaði að vera. Skil ekki hvað gerðist þarna.
Eftir svona dag og svona hlaup er auðvelt að láta sig dreyma um ný markmið. Ég held að ég haldi þeim fyrir mig enn sem komið er. Gleðst bara yfir því að líklega hef ég náð aðalmarkmiði ársins sem er að vera í betra líkamlegra formi í ár en í fyrra. Það er minn sigur.
Pingback: Litið um öxl | Efst í huga