Fyrir þetta ár hef ég átt mér nokkur markmið. Þau snúa flest að útivist og hreyfingu. Nokkrar bakbokaferðir voru á teikniborðinu og einnig löng og erfið ferð um Öræfajökul.
En markmið verða að vera raunhæf. Nú verð ég að játa mig sigraða í þessum efnum……..í bili að minnsta kosti.
Sannleikurinn er sá að ég hef kennt mér meins í hné frá því í október sl. Ég hef ákaft talið mér trú um að þetta sé alveg að lagast. Jafnóðum og ég held ég sé að skána og ég fer aðeins að auka hreyfingu er mér ávallt kippt aftur á byrjunarreit.
Um miðjan mars nennti ég þessu gutli ekki lengur, 19 km skíðaganga um Hellisheiði og Hengilsvæði skyldi það vera. Ég náði því að hrasa illa og sit uppi með stokkbólgið hné. Nú er ég endanlega búin að gefa upp vonina um að löppin lagist að sjálfu sér.
Nú verða doktorar settir í málið og það er líklegra en ekki að bataferlið muni taka mánuði.
Líklega verð ég að taka upp ný áhugamál. Fuglaskoðun og ljósmyndun koma sterklega til greina. Fyrsti í fulgaskoðun var í dag og hafði ég bara nokkuð gaman af.
Eftirtaldar tegundir sá ég:
Snoppa:
Æðarfugl (nóg af honum)
Sendlingur
Tjaldur
Tildra
Bakkatjörn
Grágæs (nóg af henni)
Álft (nóg af henni)
Stokkönd (nóg af henni)
Rauðhöfðaönd
Toppönd
Skúfönd
Tildra
Sílamávur
Stormmávur (ekki alveg viss)
Hettumávur
Seltjörn
Æðarfugl
Hávella
Toppönd (ekki alveg viss)
Fjaran austan við golfvöllinn
Margæsir (í hóp)
Fjölbreytnin kom skemmtilega á óvart, hversu margoft hef ég ekki hlaupið þarna um án þess að taka eftir öllum þessum tegundum? Nú skal aðeins róa sig niður og beita athyglinni.
Já það getur verið hollt að neyðast til að hægja á, þó mér sýnist þú nú enn vera á “fullu” bara á aðeins öðruvísi forsendum.
Einu sinni sprakk hjá mér dekk í Borgarfirði, ég neyddist til að keyra heim á aumingja og mátti ekki fara hraðar en 50 km/klst. Þá sá ég ýmislegt við veginn sem ég hefði sennilega aldrei tekið eftir annars t.d. dauða rollu og uglu sem kríur voru að ofsækja.
Láttu þér batna.