Ég hef áður nefnt á þessari síðu að í mér búi sígauni. Það er svo sannarlega satt og rétt að því leitinu til að það skemmtilegasta sem ég geri er að ganga um með minn bakpoka, tjald og nesti til nokkurra daga og leggjast út. Sumar án þessa er ekki sumar í mínum huga. Þegar sól hækkar á lofti byrjar mig að dreyma að ég liggi í tjaldi og hlusti á niðinn í læknum, lúin eftir að hafa borið húsið mitt milli staða.
Eftir liðþófaaðgerð í vor var ég lengi efins um að þetta árið yrði nokkurt sumar. Margir vinir og ættingjar töldu glórulaust með öllu fyrir mig að þyngja mig enn frekar og þramma um fjöll með byrði. Ég á hins vegar góðan eiginmann sem var tilbúinn til að taka mestu byrðina á sig til að ég fengi mitt sumar. Þá var bara að koma sér í form. Ég tók nokkrar æfingar, fyrst á lág fell, síðan hærri fell, þá Esjan nokkrum sinnum og loks Helgrindur. Taldi mig útskrifaða.
Mánudaginn 18. júní var lagt af stað. Við vorum fjögur, ég, Darri og vinir okkar Finnur og Þórdís. Ferðinni var heitið inn í Álftavatnskróka, þangað sem við ókum á bíl. Þar öxluðum við byrðar okkar. Ég með dagpoka með fötunum mínum, dýnunni og svefnpokanum, Darri tók tjaldið, prímusinn, matinn og sitt prívatdót. Þetta var bara hans gjald fyrir að fá að hafa mig með!
Ferðinni var heitið upp með Syðri-Ófæru og inn í Strútslaug. Fyrst var að skoða steinbrúna yfir ána.
Leiðin liggur meðfram ánni sem flæðir þarna nokkuð ólíkindalega um. Þegar komið er upp að Eldgjá eru þarna nokkuð fagrir fossar. Þegar við fórum þarna um fyrir nokkrum árum var geysilega gott veður. Hópurinn var stór og mikið af krökkum með. Krakkarnir og nokkrir af þeim fullorðnu skelltu sér í hylinn og var það mikið fjör. Þetta er mér mjög minnisstætt og þegar við gengum þarna um í sumar lifnaði þessi minning í huga mér.
Við gengum síðan áfram meðfram norðurhlíð Svartahnúksfjalla og í Strútslaug. Áður en að Strútslaug kom mætti okkur Hólmsáin. Hún rennur meðfram Strútslaug og er nokkuð vatnsmikil og straumhörð. Við tókum stefnuna niður með ánni en þá tók fólk á tjaldsvæðinu að veifa ákaft til okkar og benti okkur á stiga sem var lagður yfir ána heldur ofar. Ekki leist mér nú alls kostar vel á að klöngrast þar yfir en lét mig þó hafa það.
Á tjaldsvæðinu voru þrjú tjöld, einn túristi í hverju. Allt útlendingar. Við ræddum aðeins við tvo af þeim, bæði Þjóðverjar. Þau höfðu oft komið til Íslands og verið í bakpokaferðum. Þetta var hins vegar í fyrsta skipti sem þau hittu Íslendinga með bakpoka og tjald. Þeirra hugmyndir um Íslendinga voru að þeir vildu meiri þægindi, fellihýsi og jeppa.
Við helguðum okkur smá skika og slógum upp tjöldum. Þega kom að því að hita vatn komumst við Darri að því að heldur hafði okkur orðið á í messunni. Prímusinn okkar skrúfast á gaskútinn. Gaskúturinn sem við tókum með var hins vegar gerður fyrir smelluprímus. Frekar bagalegt. Eiginlega bara alveg kolómögulegt. Ef við hefðum verið ein á ferð hefði kvöldmaturinn verið heldur snautlegur. Finnur og Þórdís voru með eins prímus og lofuðu okkur aðgengi að sínu gasi. Aulaskapur í þessum efnum getur farið illa með mann langt frá mannabyggðum.
Eftir kvöldmatinn var Strútslaugin prófuð. Laugin er tvískipt, í efri hlutann rennur allheitur lækur. Sú laug er alltof heit til að dýfa sér í. Úr henni rennur svo yfirborðsvatnið í neðri laugina sem einnig er nokkuð heit en þó ekki svo að það má harka það af sér og sitja þar dágóða stund. Laugin er hins vegar allleirug en ef maður er tilbúinn til að líta framhjá því er hægt að eiga þarna góða slökunarstund.
Daginn eftir var ferðinni heitið upp á Torfajökul. Enn ber hann nafnið “jökull” og líklegt að það muni áfram haldast sem örnefni. Leyfi ég mér að efast um að þetta kallist jökull ennþá. Þarna eru að vísu snjóskaflar sem ekki ná að fara yfir sumartímann, jöklalegt var þetta ekki. Upp frá Strútslaug liggur stígur upp á jökulinn og í góðu skyggni eins og var þennan dag er auðvelt að finna leið upp á hæsta tindinn. Þarna er ægifagurt útsýni yfir á Mýrdalsjökul, Mælifellssand, Kaldaklofsfjöllin og Torfajökulsöskjuna alla. Litadýrðin er svakaleg og klárlega fer þetta á listann yfir flottustu útsýnisstaðina sem ég hef komið á.
Þegar við höfðum dáðst nægju okkar að útsýninu og fengið okkur snarl, snerum við niður. Þau sem sprækari voru vildu taka lengri hring og fara niður að austanverðu og skoða fjallið Strút. Ég ákvað að taka skynsemina á þetta og fór sömu leið til baka. Þó löppin væri í góðu standi var óþarfi að ofbjóða henni.
Ég kom mér vel fyrir í sólinni þegar niður kom. Fljótlega kem ég auga á göngumann sem greinilega var að leita sér að tjaldsvæði. Hann byrjar að tjalda rétt hjá mér og ég fer að spjalla við hann. Þetta reyndist vera Frakki, einn á ferð. Hann var í sinni 16. ferð til Íslands, þeirri 14. með bakpoka að ráfa um óbyggðir. Aftur var ég fyrsti Íslendingurinn með göngutjald sem hann hitti. Íslendingar vilja meiri þægindi fullyrti hann. Hann var búinn að vera rúmar tvær vikur á ferðalagi og ætlaði að reyna að vera a.m.k. eina viku til viðbótar. Hann lagði af stað með ca 35 kg í bakpokanum, tók rútuna í Landmannahelli og var búinn að vera á ráfi þaðan. Hann líkti sér við kindurnar, þær koma með trukkum ínn á fjöllin, hann með rútu. Sjálfum líður honum eins og kindunum þegar þeim er sleppt út í víðáttuna og frelsið á sumrin sagði hann. Mikið skildi ég hann, sjálfri langar mig einmitt að gera þetta, ráfa um hálendið með vistir til lengri tíma.
Eftir að hafa röflað dágóða stund við Frakkann fór ég í laugina og síðan kúrði ég mig í svefnpokann. Þau hin komu nokkru síðar, alsæl eftir könnunarleiðangur kringum fjallið Strút.
Daginn eftir tókum við upp tjöldin og öllu pakkað. Nú var ferðinni heitið meðfram Hólmsárlóni að suðvestanverðu. Ekki gátum við séð að það væri fært meðfram lóninu hinu megin en þarna var vel fært. Minnti þessi ganga örlítið á gönguna meðfram Langasjó.
Við enda Hólmsár er Hólmsárfoss, nokkuð fagur.
Nú var komið að því að vaða Hólmsána. Við höfðum stuðst við leiðarlýsingu Páls Ásgeirs í bókinni “Bill og bakpoki”. Ekki gátum við alveg ráðið miðað við bókina hvar best væri að vaða. Áin er nokkuð vatnsmikil og straumhörð þarna. Við afréðum að láta reyna á að vaða rétt neðan við Rauðabotn, í beygju þar, rétt ofan við flúðir. Gekk það bara ágætlega.
Nú lá leið okkar í suðaustanverðum Svartahnúksfjöllum. Líklega höfum við farið full ofarlega til að byrja með, beygt of snemma til norðausturs. Þurftum við að þræða yfir nokkur gil sem við mögulega hefðum sloppið við ef við hefðum haldið okkur neðar til að byrja með, þó er ég ekki viss um það. Alls voru það líklega ekki nema þrjú gil sem við klöngruðumst yfir, það seinasta var dýpst og ansi bratt.
Í sjálfu sér er fullfrísku fólki þetta ekki nokkur vorkunn en ég hef grun um að hnéð á mér hafi ekki haft mjög gott af þessari meðferð. Síðar um daginn náði ég svo að skrika aðeins til fótur. Nánast á sama hátt og þegar ég slasaði mig í vetur. Hægri fóturinn rann til hliðar í bröttu móbergi og sá vinstri bögglaðist undir mér til hliðar. Þannig rifnaði liðþófinn í vetur og nú gerðist aftur það sama. Ég fann nokkuð til fyrst en svo jafnaði ég mig. Alveg eins og í vetur. Ekki fannst mér þetta vita á gott en áfram skrölti ég þó, skíthrædd um að hafa skemmt eitthvað.
Áfangastaðurinn var Áltavatnskrókar. Þar slógum við upp tjöldum og gasleysi okkar kom ekki lengur að sök því í bílnum var meira gas. Hringnum var semsagt lokað.
Daginn eftir var löppin verkjalaus en hnéð aðeins bólgið því bauðst ég til að taka bílinn, þau hin gengu hins vegar niður í Hólaskjól.
Þessari leið er eins og ég sagði áður, lýst í bók Páls Ásgeirs, “Bíll og bakpoki”. Þar er reyndar bara gert ráð fyrir tveimur göngudögum en okkur fannst upplagt að vera tvær nætur við Strútslaug og ganga á Torfajökul. Einnig var nokkuð rakið að rölta seinasta daginn niður í Hólaskjól, einkum þar sem fótafúinn bílstjóri var til staðar.
Fyrsta dagleiðin var um 13km, seinasta um 18km. Ég veit ekki hversu gangan um Torfajökulinn var löng.
Þessi ganga bjargaði geðheilsu minni þetta árið. Það getur vel verið að bataferill blessaða hnésins hafi verið truflaður, það gerir bara ekkert til, það þarf líka að hugsa um andlega líðan.
